Verslag Vlierden
Daar vlierden niet het metropool van het zuiden bleek te zijn , kwamen
jos en sim 40 minuten later dan afgesproken op het startpunt aan.
Hier aangekomen was Edwin ongeveer aan zijn vijfendertigste bak koffie
begonnen. Wij besloten om de 15 km. te gaan lopen i.p.v. de 20 km.
Het was een mooiegoed uitgezette tocht met veel afwisseling en heel
goed weer (William je hebt echt wat gemist).
Het cultuurgehalte van deze tocht was zeer hoog,Vlierden is namelijk
het dorp waar de beroemde dokter&kunstschilder Wiegersma heeft geleefd.
En zo zijn we langs het beroemde wiegersmabos,
het wiegersmapaard en het wiegersmapad etc. gekomen.
Als je wilde kon je op de rustpunten
genieten van de onvervalste wiegersmagluhwein.
Wij hebben fijn gewandeld .
waardering tocht: 8+
Sim van de Griendt
Gertrudistocht 18 maart 2007 (18,1 km)
Op het laatste moment werd vrijdagavond besloten deze tocht niet zaterdag maar zondag te gaan lopen. Een van de redenen was dat ik al enkele dagen wat grieperig was. Het weer was overigens zaterdag wel goed.
Start
Zondag was er slechter weer voorspeld en later zou ook blijken dat dit waar was. Hoewel er ook perioden met zon waren werd deze afgewisseld door buien. Ook stond er een harde wind. Daarom besloten we bij het inschrijven voor 18 kilometer te kiezen (in plaats van de geplande 25 kilometer.)
Mijn zus, die met een paar vriendinnen zou meelopen, moest zich helaas op het laatste moment door ziekte ook afmelden. Dat vond ze zeer jammer mede door het feit dat ze nog erg weinig had getraind. Maar was zij vorig jaar ook niet goed door de 1ste dag van de Vierdaagse gekomen? Lees Verder
Bron: weblog Tiny Kouters
DE HELMOND HELLETOCHT
Van afzien tot traditie
Den Bosch - Helmond Tour etappe van 48 km uitgezet door Edwin Nouwens
We verzamelde s’morgens vroeg bij Johan Koks thuis. Zijn moeder had voor koffie en broodjes gezorgd (genoeg voor een heel weeshuis). Na de koffie zijn we met de auto richting het kanaal gegaan. Jasper reed voorop en had de briefing verkeerd begrepen. Daardoor reedt hij een viaduct te ver voor de start van deze tocht. We vertrokken dus al wat dichter bij de finish.
Langs het kanaal liepen wij richting Berlicum. Van daar uit liepen we over de dorpen richting Vegel (Het is Veghel, maar de gene die de kaarten had gemaakt, was de H vergeten). Daar aangekomen hadden we onze eerste grote pauze. Sommige mensen zaten er toen al aardig doorheen, maar na de rust ging het wel weer beter.
Het tempo en de sfeer waren ideaal. Daardoor ging deze toch vrij voortvarend. Om de tien kilometer hadden we een grote rustpunt. We hadden zelfs nog de wil en de kracht om vlak voor Helmond een oude man te helpen met het aanduwen van zijn auto, die was stil gevallen.
Hoe dichter Helmond bij kwam, hoe langzamer het leek te gaan. Steeds meer mensen vertoonden tekenen van vermoeidheid en het ging slower en slower. Toen we het gemeentebord van Helmond naderde, nam ondergetekende nog een sprint om als eerste in Helmond aan te komen. Edwin zei toen dat het nog maar drie kilometer tot aan zijn huis was. Het bleken er uiteindelijk nog zo’n vijf kilometer te zijn.
Toen we bij Edwin thuis aankwamen, waren we heel blij dat we binnen waren. Ondergetekende toonde dit zelfs door bij aankomst op zijn knieën te gaan en de drempel te kussen (en snel zijn mond af te vegen).
Het was een mooie wandeling. Buiten het eerder genoemde goede sfeer en tempo, was ook het weer uitstekend. We namen elkaar op sleeptouw en ondanks dat de tocht 48 inplaats van 40 kilometer lang was, is iedereen aangekomen. Ondanks dit afzien, hebben alle leden besloten dat deze tocht op het programma blijft voor volgend jaar. Daarbij is de naam van deze tocht gedoopt tot "De Helmond Helletocht".
Warning: Indien u deze tocht gaat lopen moet u wel getraind hebben.
Groetjes,
Jos van de Wiel
Wandeling Bertem
Wandeling Bertem - Wandeling in de provincie Vlaams-Brabant
De route start aan café-zaal De Cerkel, Tervuursesteenweg 164 te Bertem.
Ze daalt af naar het riviertje de Voer, volgt dit een poosje en stijgt dan in de richting van de unieke romaanse kerk van Bertem (Maasromaans, 11de eeuw) met als blikvanger een 12de-eeuwse Sedes Sapientiae.
Langs de autoweg E40 hebben we een prachtig panorama over Bertem-Dalem-Leuven, een golvend weidenlandschap (helaas geen stiltegebied).
Lees verder
DE VIERDAAGSE VAN NIJMEGEN
De tocht der tochten voor wandelaars
Juni 1996, ik zat samen met een aantal vrienden aan de bar van de sportkantine, om de afsluiting van het sportseizoen te vieren. Samen met William Spierings (Inmiddels is hij de secretaris van onze vereniging) had ik het over leuke sportgebeurtenissen. Al flink aangeschoten vertelde ik hem dat het me wel leuk leek om eens in Nijmegen aan te komen op de vrijdag van de vierdaagse. Nu een jaar later zie ik deze uitspraak aan de ene kant als de grootste fout die ik ooit begaan ben en aan de andere kant als het beste idee wat ik sinds jaren heb gehad. Wat was er namelijk aan de hand. William was toen al een vervend wandelaar. Toen ik dit zei, kreeg ik dan ook meteen als antwoord terug dat hij mij zou gaan trainen en dat wij in 1997 de vierdaagse zouden lopen. Uiteindelijk die avond waren we met vier man die hem zouden lopen.
In december 1996 kwam William op mij af en zei dat we eens bij elkaar moesten komen om de trainingen vast te leggen. Toen bleek dat hij het echt meende. Ik heb me niet laten kennen en ben mee gegaan.
4 Januari 1997, hij was er weer, de Elfstedentocht, waarbij de schaatsers vooral klaagden over de ijzige kou die er in de polder heerste tussen Franeker en Bartlehiem. 5 Januari 1997, Wij startten onze training met een 10 kilometer tocht door de polder ten noordwesten van ‘s-Hertogenbosch. Het was vooral afzien dankzij de ijzige kou die er ook op deze dag nog heerste. We liepen eens in de twee weken en voerde de afstand per keer met 5 kilometer op. Uiteindelijk was onze laatste training een tocht van ongeveer 48 kilometer (dit was uit de hand gelopen, het moest eigenlijk iets meer dan 40 kilometer zijn, maar hierover kan je alles lezen in het verslag over de tocht naar Helmond.) Hierna gingen we officiële tochten lopen variërend van 15 tot 40 kilometer lang.
De Engelsen hebben het spreekwoord "Time flies when you are having fun," en ze hebben nog gelijk ook. Voor we het wisten was het maandag 14 juli 1997 en begon voor een aantal van ons de grote uitdaging. De groep was inmiddels uitgegroeid tot 10 wandelaars. 3 Liepen echter alleen mee, zijnde Michiel, William en natuurlijk ondergetekende, Jasper. De junioren uit de vereniging (Koen -14 jaar-, Remco -14 jaar- en Emiel -18 jaar-) waren er op de fiets bij, om als verzorging voor onder weg te fungeren. Op maandag troffen wij de benodigde voorbereidingen. De fietsen van de verzorging werden in Nijmegen op het station gestald, De startkaarten en de controlekaarten voor de eerste wandeldag werden opgehaald en thuis werden de slaapkamers en dergelijke ingericht op ons verblijf voor de komende week.
15/07/97 DAG 1 (ELST)
De start.
4.00 Uur s’morgens, In het donker begint een wekker te rammelen. We moeten eruit. William blijkt al snel als een Sergeant te fungeren om onder discipline iedereen zijn bed uit te krijgen. Na het ontbijt en dik een half uur reizen stonden we in Nijmegen. 6.20 Uur, na een tijd te hebben gewacht op onze startknip was het nu zover. Hiervoor hebben we dik een half jaar getraind. Hiervoor hebben we zweet, bloed en tranen gelaten.
De Waalbrug bij Nijmegen.
Het ging lekker vandaag, vermoeidheid speelde nog geen parten, het weer was lekker (Ik ben zelfs nog verbrand door de zon die er op die dag scheen) en we hadden er zin in. Onze verzorging was er in het begin nog bij, maar halve wegen Nijmegen en Elst ging het verkeerd. Ze moesten door de drukte afstappen en met de fiets aan de hand met de menigte meelopen. Hierdoor waren zij veel langzamer dan dat wij lopers waren. We zagen ze pas weer ergens in de polder (op ongeveer een kilometer of 6 van Elst af) bij een rustpunt.
De route langs het rustpunt.
Daar besloten we dat zij buiten het parcours om naar Elst moesten rijden en dat wij hen daar weer zouden zien. Door verschillende factoren zijn we ze daar misgelopen en zouden wij ze pas weer in Nijmegen zien. Wij als lopers lieten ons hierdoor niet stoppen en hebben op de grote rustplaats net buiten Elst wel onze tijd genomen om weer op adem te komen.
Rustplaats Elst.
Uiteindelijk kwamen we zo’n 6 kilometer voor de finish op de Waaldijk uit terug naar de brug. In eerste instantie zag je alleen de spoorbrug, maar daarna moest je nog ongeveer een kilometertje of wat verder tot aan de gewone brug. Voor mij werkte het zien van de brug toch motiverend, omdat je dan weet dat je de eerste dag toch goed gaat uitlopen en de eerste uitvallers al achter je laat. Het was 14.30 uur toen wij over de finish gingen en daarmee het einde van de eerste dag in luidden.
